Droga zawodowa i dorobek:
Jestem certyfikowanym psychoterapeutą, psychologiem i superwizorem EAGT/PTPG. Doświadczenie zawodowe zdobywałem pracując we własnym gabinecie, a także w Poradni leczenia uzależnień w Świebodzicach, Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym we Wrocławiu, Zakładzie karnym we Wrocławiu oraz w trakcie pracy na Dziennym Oddziale Psychiatrycznym w Szpitalu Specjalistycznym MSW w Jeleniej Górze. Obecnie uczę psychoterapii Gestalt w Szkole Gestalt w Warszawie. Mam też doświadczenie związane z tłumaczeniem artykułów i rozdziałów książek poświęconych terapii Gestalt. Bazowe szkolenie w psychoterapii Gestalt ukończyłem w Instytucie Terapii Gestalt/Instytucie Gestalt w Krakowie. W latach 2018-2021 szkoliłem się także w Turin School of Psychopathology/IpsiG we Włoszech. Ukończyłem także w 2025 r. Szkołę Superwizorów Gestalt we Wrocławiu prowadzoną przez Instytut Gestalt Studia z Czech oraz włoski IpsiG.
Zainteresowania zawodowe:
Interesują mnie szczególnie zagadnienia kliniczne, psychopatologia Gestalt i wymiary osobowości ujęte z perspektywy pola i kontekstualnej. Jest to kierunek, w którym szkoliłem się w ostatnich latach w Turynie we Włoszech u moich nauczycieli i superwizorów (Gianniego Francesettiego, Micheli Gecele i Jana Roubala). Do tej optyki jest mi obecnie najbliżej w mojej praktyce psychoterapeutycznej i superwizyjnej. Ponadto interesuje mnie wdrażanie i prowadzenie badań w psychoterapii, w szczególności w psychoterapii Gestalt. Stąd moje zaangażowanie w badania zaproponowane przez Margheritę Spagnuolo-Lobb – „Rezultaty kliniczne i wiedza estetyczno-relacyjna: międzynarodowe badania podłużne dotyczące psychoterapii Gestalt ARKCO”.
Prywatnie jestem tatą dwójki dzieci na etapie przedszkolnym, lubię naturę, ruch i góry, w których spędziłem niemałą część mojego życia. Bliska mi jest perspektywa relacyjno-ekologiczna i to, że jesteśmy jako ludzie połączeni ze sobą oraz z naturą. Parafrazując słowa Paula Goodmana (PHG) – nie można mówić o chodzeniu bez grawitacji, oddychaniu bez powietrza, organizmie bez środowiska – nie można też mówić o człowieku bez społeczności i natury. Nierzadko moim zdaniem psychopatologia rodzi się też z odłączenia od któregoś z tych ważnych aspektów życia – przyrody lub wspólnoty/poczucia przynależności. Osobiście ważne jest też dla mnie wychodzenie ku szerszej społeczności, stąd też w ostatnim czasie jestem bardziej zaangażowany w organizacji PTPG.
